Als kind was ik eigenlijk altijd buiten te vinden. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Op straat stoepkrijten, rondfietsen, voetballen of tentenkampen bouwen. Ik was graag in beweging en veel buiten. Ruimte, vrijheid en bezig zijn met creëren voelden van jongs af aan al belangrijk voor mij. Thuis zeiden ze vaak: “es de lampen oan zien, keumse noar binne.”
Ook creativiteit was er al vroeg. Mijn moeder vertelde me dat ik als klein kind al vroeg wakker werd om te tekenen voordat school begon. Toen ik twee jaar oud was wilde ik al knippen,
maken en creëren.
Onlangs keek ik mijn oude profielwerkstuk van het VMBO-TL terug. Daar schreef ik al over mijn interesse in psychologie, coaching en pedagogiek. Terwijl ik toen nog helemaal niet wist waar het leven me precies naartoe zou brengen.
Mijn schoolroute liep niet vanzelfsprekend. Ondanks een havo/vwo-advies kwam ik door een lage Cito-score op het VMBO terecht. In de vierde klas twijfelde ik nog om de overstap naar havo te maken. Mijn droom lag destijds eigenlijk bij de kunstacademie of iets creatiefs.
Toch koos ik voor een richting met meer “baanzekerheid” en begon ik aan de mbo-opleiding doktersassistente. Het medische en fysieke stuk sprak me aan, maar ik merkte ook hoe graag mensen hun verhaal wilden delen. Dat menselijke stuk bleef me trekken.
Daarna volgde ik de hbo-opleiding Social Work. Later nam mijn zus me mee naar een open dag van Universiteit Maastricht, waar ik kennismaakte met Gezondheidswetenschappen. Achteraf gezien begonnen daar steeds meer puzzelstukken samen te komen: leefstijl, gezondheid, gedrag en mentale gezondheid.
Uiteindelijk volgde ik de master Mental Health en ging ik werken binnen de GGZ, waar ik inmiddels meerdere jaren ervaring heb opgebouwd.
Tijdens een sollicitatiegesprek, inmiddels zo’n vijf jaar geleden, kreeg ik de vraag waar ik mezelf later zag. Zonder er lang over na te denken zei ik dat ik ooit iets wilde opbouwen waarin psychologie, leefstijl en beweging samen zouden komen.
Op dat moment bestond VeerCracht nog helemaal niet.
Maar achteraf denk ik dat het idee er diep vanbinnen al wél was.
In januari 2024 kreeg ik een fietsongeluk waarbij ik een breuk opliep in mijn jukbeen. Ik moest een periode vloeibaar eten en kon tijdelijk niet werken door de impact op mijn hoofd.
Voor het eerst in lange tijd ontstond er stilte.
En juist in die stilte kwam er weer ruimte voor creativiteit.
In die periode begon VeerCracht steeds concreter vorm te krijgen. Niet alleen als idee voor werk, maar ook als visie op gezondheid, herstel en het leven. Tijdens mijn herstel merkte ik opnieuw hoeveel invloed leefstijl kan hebben op welzijn en herstel. Door bewust bezig te zijn met voeding, rust en herstel verliep mijn fysieke herstel voorspoedig.
Ik ben ervan overtuigd dat leefstijl daarin een belangrijke ondersteunende rol heeft gespeeld.
Als ik terugkijk, zie ik eigenlijk één rode draad: de combinatie tussen psychologie, leefstijl, beweging, creativiteit en menselijkheid is er altijd al geweest.
Achteraf voelt het alsof al die ervaringen langzaam samen zijn gekomen in VeerCracht.
“Veer” betekent in het Maastrichts dialect samenzijn, in verbinding en samen onderweg. Daarnaast is “Veer” ook mijn bijnaam; mensen om me heen noemen mij vaak zo. Een veertje roept voor mij daarnaast ook iets op van lichtheid en zachtheid. Niet alles hoeft altijd zwaar gedragen te worden.
“Cracht” staat voor kracht, draagkracht en doorzettingsvermogen. Voor het vermogen om jezelf telkens opnieuw te hervinden wanneer het leven anders loopt dan gepland.
Samen vormt dat het concept van VeerCracht.
En eigenlijk zit in het woord veerkracht op zichzelf al zoveel gelaagdheid. Voor mij gaat veerkracht niet over altijd sterk moeten zijn. Juist niet. Het gaat ook over vertragen, herstellen, opnieuw richting vinden en leren bewegen met wat het leven soms van je vraagt.
VeerCracht is voor mij dan ook niet alleen werk.
Het is een plek waar alles wat mij inspireert langzaam samenkomt.